The most common frequency adverbs in English are:

Note: The percentages here are rough estimates only.

امام باقر (عليه‌ السلام):
تَبَسُّمُ الرَّجُلِ فِي وَجهِ أخِیهِ حَسَنَةٌ، وصَرفُ القَذَی عَنهُ حَسَنَةٌ، وما عُبِدَ اللهُ بِشَيءٍ أحَبَّ إلی اللهِ مِن إدخالِ السُّرُورِ عَلَی المُؤمِنِ.
لبخند زدن انسان به روی برادرش حسنه است و دور کردن خاشاک (آزار) از او حسنه است، و محبوب‌ترین عبادت نزد خداوند، شاد کردن دل مؤمن است.

امام علی (عليه ‌السلام):
وَبِمَهْدِيِّنا تَنْقَطِعُ الحُجَجُ، فَهُوَ خاتَمُ الأئِمَّةِ وَمُنْقِذُ الأمَّةِ وَمُنْتَهَی النُّورِ وَغامِضُ السِّرِّ.
با مهدیِ ما حجّت‌ها گسسته می‌‌شود؛ او پايان‌بخش سلسلۀ امامان، نجات‌بخش امّت و اوج نور است و رازی پیچیده دارد.

"I’m too old to have children now," Kim said to her friend. "But I have a lot of money. I have enough money to adopt children. I am going to adopt two baby children. I am going to adopt a baby girl and a baby boy." Kim went to the adoption agency. She said, "I want two babies, please. I want a little girl and a little boy." The woman at the agency said okay. She told Kim to fill out many forms. Kim had to fill out lots of forms. After she filled out all the forms, Kim gave them to the woman. The woman told her that now Kim must wait. She had to wait for the two babies. "How long do I have to wait?" Kim asked. The woman said Kim might have to wait one year. Kim said, "That’s okay. I can wait one year."

امام هادی (عليه السّلام):
لَمّا دَخَلَ عَلَيْهِ بَعْضُ أهْلِ الرَّيّ: أيْنَ كُنْتَ؟ زُرْتُ الحُسَيْنَ (ع)، قالَ: أمّا إنّكَ لَوْ زُرْتَ قَبْرَ عَبْدِ العَظيمِ عِنْدَكُمْ لَكُنْتَ كَمَنْ زارَ الحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ (ع).
يكى از اهالى رى خدمت امام هادى (ع) مشرف شد. حضرت پرسيد: كجا بودى؟ (آن مرد گفت:) به زيارت حسين (ع) رفته بودم. حضرت فرمود: بدان كه اگر قبر عبد العظيم در شهر خودتان را زيارت كنى، همچون كسى باشى كه حسين بن على (ع) را زيارت كرده باشد.

امام حسن (علیه‌ السلام):
فَاُقسِمُ بِاللهِ! لَو أنَّ النّاسَ بایَعُونِي وأطاعُونِي ونَصَرُونِي، لَأعْطَتهُمُ السَّماءُ قَطرَها،‌ والأرضُ بَرَکَتَها، ولَما طَمِعْتَ فِیها یا مُعاوِیَةُ.
به خدا سوگند كه اگر مردم با من بیعت می‌کردند و از من فرمان می‌بردند و مرا یاری می‌دادند، آسمان بارانش را و زمین برکتش را به آنان ارزانی می‌داشت، و تو ای معاویه طمعی در خلافت نمی‌کردی.

امام علی (علیه السلام)
إِنَّ فَاطِمَةَ لَم تَزَل مَظلُومَةً مِن حَقِّها مَمنُوعَةً وَ عَن مِیرَاثِهَا مَدفُوعَةً.
فاطمه همواره مظلوم و از حق و میراث خود محروم بود.

رسول خدا (صلّی‌ الله‌ عليه‌ وآله):
الجَماعَةُ رَحْمَةٌ والفُرْقَةُ عَذابٌ.
وحدت مایۀ رحمت و تفرقه موجب عذاب است.

امام رضا (علیه‌السلام):
مَنْ طَلَبَ الأمْرَ مِنْ وَجْهِهِ لَمْ يَزَلَّ، فَإنْ زَلَّ لَمْ تَخْذُلْهُ الحيلةُ.
هر كه کاری را از راه درست دنبال کند نخواهد لغزید، و اگر هم بلغزد راه چاره بر او بسته نمی‌شود.

امام سجّاد (عليه‌ السلام):
خَيْرُ مَفَاتيحِ الْأموُرِ الصِّدْقُ وَخَيْرُ خَوَاتيمِهَا الْوَفَاءُ.
بهترين گشايندۀ کارها راستی و بهترين پايان‌بخش آن‌ها وفاداری است.